In 1958 was een groep studenten het zat: de ontgroeningen, rangen en standen. Wie het langst meeliep, had het meeste te zeggen. Mannen hier, vrouwen daar. Ze besloten het anders te doen. De afspraak was simpel en radicaal: iedereen gelijk. Geen drempels, geen vaste vormen, geen vanzelfsprekende macht.

Zoals Joy Arpots het zei:
“Diogenes is de plek waar alles kan wat nergens anders kan.”

Dat werd Diogenes, geen societeit of club maar een vrijplaats. Niet alleen voor studenten, maar ook voor anderen die iets wilden toevoegen: makers, dwarsdenkers, muzikanten, creatievelingen, programmeurs. Mensen die soms moeilijk ergens anders pasten, maar wel hier.

Diogenes was een smeltkroes, een broedplaats voor muziek, theater, kunst en dwarsdenken. Een plek waar dingen konden ontstaan voordat ze een naam hadden. Decennialang werkte het als een katalysator. Van underground film tot activisme. Van punk tot house. Van kleine nachten tot grote ideeën. Alles kon botsen. Alles mocht schuren. En juist daardoor liet Diogenes haar sporen na; in de muziek, in de stad en in de mensen die daar hun vormende studentenjaren doorbrachten. In 2005 sloot Diogenes definitief haar deuren. Maar het gevoel? Dat bleef hangen…